Wat is dat toch?

De verwijtende opmerkingen die er naar elkaar toe gegeven kunnen worden. Of achter jouw rug om worden gegeven. (dat is nog erger) De schuldgevoelens die vrouwen als werkende moeder, ondernemende mama, kunnen hebben. Het soort van taboe zit er op het openlijk uitspreken van je eigen gevoelens als werkende of ondernemende mama. Een taboe als je een Nanny in huis hebt voor je kinderen zodat jij kan werken/ ondernemen.

Taboe

Of een taboe op je kinderen vijf dagen naar het kinderdagverblijf brengen. Een taboe op uitspreken dat je het helemaal niet leuk vind om mama te zijn omdat je er echt niets van begrijpt en dat jou zo onzeker en zoekende maakt. En als je dat allemaal wel zegt dan hou je niet van je kinderen………?????????? Ik begrijp dat niet.

Openheid en begrip

Het mogen en kunnen delen over de zoektocht, de vragen, de schuldgevoelens voelen. Het verdriet ook. Dat helpt toch juist iedereen vooruit? Mild reageren naar elkaar toe en elkaar steunen vanuit herkenning, dat is toch veel fijner??? Zou het niet mooi zijn wanneer wij als werkende, ondernemende moeders laten zien dat je nog steeds een “goede moeder” kan zijn?

Toekomstige mama’s

Zodat de toekomstige moeders zichzelf niet schuldig en zoekende hoeven te voelen?? Zodat de kinderen die opgroeien met ondernemende, werkende mama’s mogen leren ontdekken en ervaren dat je als vrouw onafhankelijk en zelfstandig keuzes kan maken voor jezelf waar jij gelukkig van wordt? Dat is toch uiteindelijk het doel van een opvoeding van kinderen?

Vanuit positieve energie je kinderen liefde en aandacht geven omdat jij als ouder goed in je vel zit juist doordat jij wel hebt geleerd om jouw keuzes te maken en te doen wat jou gelukkig maakt?

Of ben ik nou echt een hele slechte mama dat ik dit hardop zeg? 🙃

Liefs Susanne Akkermans

Ik deel mijn ervaringen, vanuit mijn belevingswereld, als alleenstaande ondernemende mama, ook in mijn podcast afleveringen.

Susanne Akkermans

Author Susanne Akkermans

More posts by Susanne Akkermans